Wie ben ik

Sjef Smeets

voormalig columnist Tzimmermén voor het Boxmeers Weekblad
en raadslid SLZB (2002-2006)


Voor diegenen die willen weten wie ik ben, een korte indruk.

In 1951 te Heerlen als zoon van een hardwerkende melkboer- melkman – melkbezorger het licht mogen zien. Mijn vader moest op 12 jarige leeftijd in 1929 aan het werk, omdat zijn vader ziekelijk was en zijn moeder in het kraambed overleden was.

Zijn schoolhoofd had graag gezien dat hij leraar was geworden, maar de armoede thuis dwong hem te gaan werken. Na zijn hartinfarct op 57 jarige leeftijd werkzaam als chef in en verkoop en klankbord van de directie van Melkfabriek “De Mijnstreek”.

Een pragmatisch intellectuele man, zoals later bleek.

Na de lagere school had ik de mogelijkheid naar het seminarie Rolduc te gaan, maar koos voor een opleiding met als uiteindelijk doel om als missionaris naar de missie te gaan. In het klooster waar ik de opleiding volgde kwam ik erachter dat veel van wat de katholieke kerk predikte niet zonder twijfel was. Ik werd recalcitrant en vroeg bij elke maatregel om tekst en uitleg en die eigenzinnigheid nam met het jaar toe.

Ik was geen briljante leerling maar heb veel te danken aan een excellente autodidact, in de persoon van Broeder Gerlach. Hij leerde mij onbewust mijn eigen mening te vormen en te hebben. Alles te onderzoeken en niet elk feit klakkeloos als waarheid aan te nemen.

Na deze school heb ik diverse werkgevers gehad en altijd bleef die eigenzinnigheid me ook daarin parten spelen. Totdat ik uiteindelijk in 1990 op 39 jarige leeftijd mijn eigen bedrijf begon en direct een prachtige CNC computergestuurde houtdraaimachine met volledig aan- in- en afvoer bedacht en bouwde. 
Zie video: http://www.youtube.com/watch?v=CUNz1dzS2OI&feature=youtu.be 

Door externe factoren failliet gegaan en probeerde daarna dit project weer nieuw leven in te blazen. Na een onbegrijpelijke afwijzing van de toenmalige burgemeester van Boxmeer toch geprobeerd door te starten en toen alle kaarten uitgespeeld waren met een negatief advies, kwam ik met een burn-out thuis te zitten.

Ik heb alle klappen van die periode nog vers in het geheugen en heb begrip voor mensen die ooit iets hadden en daarna niets meer bezaten, buiten hun wil en veerkracht.

Ben als therapie parttime op een vrachtwagen gaan rijden en dat had een helende werking. De afwijzing van de burgemeester maakte me wederom eigenzinnig genoeg om iets tegen deze bureaucratische wantoestanden te gaan doen.

Eerst als spraakmakende columnist Tzimmermén van het Boxmeers Weekblad.
In de periode 2002–2006, als raadslid van een zelf opgerichte groepering met de uitzonderlijke naam SLZB

– Sociaal, Liberaal en Zakelijk Boxmeer –

Politiek heeft me veel geleerd over mensen die politiek bedrijven.

In de verkiezingstijd van 2006 schreef een journalist een misselijk makende lastercampagne in de vorm van een zogenaamd “Daklozenkrantje”, gedoogd of omarmd door een burgemeester die mijn kritische houding t.a.v. hem niet kon verdragen. Het feit dat de burgemeester zich niet van het “Daklozenkrantje” distantieerde, gaf te denken.

In een later stadium kreeg deze journalist een goede baan bij de gemeente. Wellicht als dank voor… vult u het maar zelf in.

Pikant detail in dit hele verhaal was dat het hoofd van de juridische dienst, waar ik het goed mee kon vinden, me in 2005 in de kantine aansprak en zijn zorgen uitte dat het college en management bang was dat we zeker met drie zetels in de raad zouden terugkeren. Nu de betrokken ambtenaar, jurist er niet meer is en hij er dus geen gevolgen van ondervindt, kan ik er open over spreken.

We hebben veel teweeg gebracht, maar na 4 jaar werden we door die lastercampagne getroffen en verloor de bevolking het vertrouwen.

In een daarop volgende rechtszaak inzake smaad en laster, kreeg mijn vertrouwen in de rechtspraak wederom een deuk. Tijdens de zitting memoreerde de Voorzitter van de Rechtbank dat ik in mijn columns en in ingezonden stukken tijdens mijn raadslidmaatschap ook pittige uitspraken had gedaan. Een rechtbank die het motto hanteerde: Oog om Oog, Tand om Tand. Een uitspraak: een Rechtbank onwaardig.

Respect voor de rechtspraak heb ik mede gezien mijn eigen ervaringen maar ook de aangetaste onafhankelijke rechtsgang  t.a.v. Wilders en het uit zijn ambt zetten van de heer B. Moszkowicz totaal verloren. Onafhankelijk wat mijn opinie over beide heren is.
U moet het mij vergeven, dat ik er zo over denk. De rechtspraak is allang niet meer onafhankelijk, mede gelet op het artikel waarin Prof. Mr. Twan Tak, hoogleraar bestuur- en staatsrecht, waarin hij in een interview kenbaar maakt dat in 80% van de gevallen de burger had moeten winnen, maar de overheid als winnaar uit de bus kwam.

Ook de Raad van State is een instituut waarbij de burger onterecht verliest en de overheid wint. Als de overheid wint, moet het vonnis uitgevoerd worden. Verliest de overheid dan gaat ze opnieuw procederen tot ze haar gelijk uiteindelijk toch krijgt. Een ongelijke strijd tussen burger en overheid. Prof.Mr. Twan Tak vindt dat daarom ook de Raad van State opgeheven kan worden.

Na het verlies van mijn raadszetel in 2006 parttime bezig geweest om een zelfreinigende douchecabine te ontwikkelen.

Gewenst resultaat: Druk op de knop en schoon is uw douchecabine.
www.clean-smasj.com

Ondanks dat chemici van gerenommeerde bedrijven vertelden dat het onmogelijk zou zijn dit te realiseren is me dat na zes jaar en meer dan 7000 testen en vier varianten van cabines, toch gelukt.

Zelfs andere glas- en tegelwanden zijn met ons proces te reinigen.

Mocht het ooit iets opleveren zal dat besteed worden aan talentvolle kinderen die thuis geen middelen hebben om een opleiding te volgen.

Mijn jongste broer, mijn vriend Pim, die met 44 jaar veel te jong gestorven is, vond dat opleiding een belangrijke bijdrage is aan een betere wereld. Ook hij gaf ondersteuning en financierde diverse talentvolle mensen met zijn salaris als jurist bij Defensie. Schoolde zich op 40 jarige leeftijd in Leuven nog tot Internationaal Jurist.

In een vogelvlucht een beknopte omschrijving van deze auteur.